Abdij Sint Benedictusberg

De abdij Sint Benedictusberg is het hoogtepunt van zowel het oeuvre van Dom Hans van der Laan als de architectuurstroming de Bossche School. Van der Laan woonde een groot deel van zijn leven in de abdij (1968 - 1991). De door hem aan de noordzijde van het klooster Sint Benedictusberg toegevoegde bebouwing is gebaseerd op het Plastisch Getal.

De bovenkerk en crypte zijn via een patio, het atrium genaamd, verbonden met de noordwesthoek van het bestaande complex van Dominicus Böhm en Martin Weber uit 1922-23. Deze twee Duitse architecten hadden ook een kerk ontworpen, maar die is nooit gerealiseerd. Het atrium is te bereiken via het entreegebouw, waar ook de spreekkamers zijn te vinden. Dit gedeelte is in de jaren 1956 - 1968 gerealisseerd. De bibliotheek met sacristie en het tweede binnenhof met gallerij stammen uit 1984 - 1987.

De plattegrond van de kerk heeft een verhouding van 3 staat tot 8, een afgeleide van het plastisch getal. Van der Laan, die na de bouw nog bezig was met de ontwikkeling van de theorie van het plastische getal, kwam tot de conclusie dat die verhouding 3 tot 7 had moeten zijn. Op een tentoonstelling in 1982 presenteerde Van der Laan een maquette van de Bovenkerk met deze verhoudingen.

Kenmerkend voor de architectuur zijn de gemetselde wanden en door doorlopende lateien van beton. De wanden zijn gekeimd/gecementeerd.

Van der Laan ontwierp verder onder meer de windwijzer, meubels, zilverwerk en priestergewaden voor het klooster. Hij verwijderde ook de meest pittoreske onderdelen van het bestaande klooster, waaronder het ronde trappenhuis in het binnenhof.

Van der Laan kreeg de Limburgse Architectuurprijs 1989 voor de vleugel met bibliotheek uit 1987.

Locatie

Ontwerp

Ontwerp - Realisatie

Literatuur