Stromingen: Neorationalisme
Neorationalisme (1975-1990)
Geometrische vormen spelen een hoofdrol in deze stroming. Architecten streven net als bij het
rationalisme uit het begin van de 20e eeuw naar een logische en objectieve benadering van het
programma van eisen. De stroming zet zich af tegen de kleinschaligheid van het structuralisme en het
organisch bouwen. Door Carel Weeber werd dit "nieuwe truttigheid" genoemd. De introductie van de copmuter in de tekenkamer maakt het tekenen van projecten met veel repetitie eenvoudiger. De door Weeber ontworpen Zwarte Madonna is het eerste Nederlandse gebouw dat met de computer is getekend.
Grootschalige gesloten bouwblokken zijn kenmerkend voor de rationele stedenbouwkundige plannen. Deze worden geplaatst op
geometrische patronen als grids. Een voorbeeld is het stedenbouwkundig plan voor de Venserpolder door Weeber.
Er wordt in de gebouwen veel gebruik gemaakt van prefab gevelpanelen met een bekleding met tegels. Deze
zijn vooral door Weeber veelvuldig toegepast. Deze panelen werden door de Franse architect Emile Aillaud
ontwikkeld voor sociale woningbouw in de voorsteden van Parijs.
De stroming is gebaseerd op het 19e eeuwse rationalisme van Jean Nicolas Louïs Durand (1760-1834), waarin de
plattegrond de basis is voor architectuur en stedenbouw.
In Italië is deze stroming bekend onder de term Tendenza met de bekende architecten Aldo Rossi,
Vittorio Gregotti en Giorgio Grassi.
Architecten:
Carel Weeber,
Cees Dam,
Abe Bonnema (1926-2001),
Jan Hoogstad en
Wim G. Quist.
|
